COLUMN

Als ik moeite heb om mijn bed uit te komen...
Het moet ongeveer 5 jaar geleden zijn geweest, toen  Peter Meesen  bij ons de klas binnenkwam.  Ik zat toen in het laatste jaar van de basisschool. We mochten met z`n allen dicht bij het smartboard komen zitten, er stond ons iets bijzonders te wachten. Peter gaf een presentatie over wat Mirre doet. Het ging over  een school in de Gazastrook. Stichting Mirre heeft er mooie dingen kunnen doen. Maar dit te vertellen was niet het hoofddoel van het bezoek. Want Peter wilde ons, als westerse schoolkinderen, in contact laten komen met kinderen van de school uit de Gazastrook. Via de webcam konden wij, vertaald door Peter, onze vragen stellen aan de kinderen daar. Je zag, en merkte dat de kinderen dit daar heel bijzonder vonden, en wij vonden dat eigenlijk ook. En soms denk ik nog wel eens aan dat moment. Als ik `s morgens vroeg mijn bed niet uit wil komen voor een schooldag, als ik ervan baal dat ik er weer heen moet. Dan denk ik aan die kinderen, die ik toen op het smartboard zag, hoe blij ze waren dat ze naar school konden en mochten. Wij hebben het hier zo goed, voor ons is alles vanzelfsprekend. We zijn voorrechten gaan zien als lasten, terwijl er in andere delen van de wereld gevochten moet worden voor deze rechten. Zo zie je nu dagelijks op TV de ellende in Libië, en hiervoor zagen we Syrie en Egypte. Ondertussen hebben wij hier tekeningen op ons toiletpapier, 50 verschillende soorten boter en dan kunnen we nog zeuren als de Blue Band Goede Start  425 gram er niet is. We streven ons doel voorbij, we moeten terug naar de kern, elkaar helpen, omkijken naar je naasten.  We hebben de middelen, en tijd kunnen we maken. Waarom zouden we anderen dan niet helpen?

                                                                                                                                                         Guido